Madrugada del lunes....
'
No voy a ponerlo en el msn Trasgu, pero tengo q ponerlo en algun sitio.....
'
ESTA SEMANA YA NO CUENTA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(ya lo se, ya lo se...... pufff con cañita......)
'
'..............................................................
'
Y dicho lo dicho me voy al tema de esta loca q soy yo....
'
Volviendo a casa he vuelto a llorar por ti. Nada, a penas 1km. Hacía ya bastantes días des de la última vez.
He aceptado y estoy aceptando bastantes "cosas" y a mis ojos todo se ha transformado bastante.
Pero el sentimiento está ahí y pude q incluso esté aumentando si cabe.
Este sentimiento del q te he hablado más de una vez sigue igual, sin inmutarse. Resistiendo y persistiendo en un lugar q me gustaría q ya no fuese el suyo.
Me encantaría amarte un poco menos. Amarte sí, no se trata de querer, se trata de amar.
Miedo me daba meterme en una relación. Terror.
Terror a q pasara lo q ha pasado.
Dolor por todos lados.
¿Dejar de amarte? IMPOSIBLE y me atrevo a reconocerlo con mayúsculas.
No se como explicarlo, lo he intentado más de una vez, a ti, a mi, pero siempre me quedo corta, siempre me faltan palabras..... una conexión especial.... entre almas..... o algo como.... q de la emoción me quedo sin respiración.... o simplemente q me llegas, como si pudieramos tocarnos las almas con las puntas de los dedos.... pero ya te digo q todo esto no son más q palabras q no llegan a definir ni de cerca el sentimiento q tengo.
'
Unión de almas, separación terrenal.
Esto es lo q hay, y lo acepto.
Y voy caminando por la vida con este sentimiento dentro q hace sentirme viva y q a la vez, hace q vuelva a ponerme un poco el caparazón, a recogerme, a guardar distancias, a cerrar mi circulo con las nuevas amistades, a poner límites a los sentimientos.
'
Estoy bien. Sólo es esto.... a veces todavía lloro por ti.
'
Us estim bolsiller@s, nanit i q descanseu.
Petons.
Su*

5 comentaris:
ummmmmmmmmmmm Su... sabes? llegará un día en que no querrás y no podrás llorar por él, seguro... te vendrán ganas de llorar, pensarás que qué pasó con esa tristeza, ese dolor desgarrador, que aunque lo notes dentro de tí, en lo más profundo de tu ser, ya no lo sientes... y no derramarás lágrima alguna... es más, esbozarás una sonrisa... el tiempo, la distancia (física y/o emocional), las ganas de tirar p'alante, la vida, nuevas sonrisas y risas en tu día a día, nuev@s cómplices, nueva coraza (porque no hay que admitirlo?), nuevos anhelos, nuevos amores (del tipo que sean)... todo hace que "suframos" una metamorfosis extraordinariamente sorprendente!
Y querrás amar, querer, dar y recibir... aunque debo decirte que ya lo haces, y de qué manera!!!
T'estimo maca!! un petó molt dolç!!!!
moltes gràcies Neus. En aquest cas escriure és una manera q tinc de deixar "les coses" enrrere, les trec de mi i les deixo escrites. Em desafogo, em trec.... o és una manera de "treure'm-ho de sobre".
Cada vegada q escric una cosa així, fa q ja no senti tant de dolor com sentia, q el sentiment, encara q hi sigui, es vagi transformant, q ho vagi acceptant tot, és com un "darme cuenta" o.... ostres, no sé com explicar-ho, pro suposo q ja m'enteneu.
Petó dolç rebut ;)
Son para Su, para tí... para mí... eso da igual, para quién quiera leerlas y hacerlas suyas... tan sólo es lo que me pasó a mí...
Gracias a tí bonita.
Besos a repartir!!!
Mariiiiii!!!!!!!!!!!!!!!!
q yo tmb TE QUIERO MUCHOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!
MUAKAS!!!!!!!!!!
OS QUIERO MUCHO A TOOOOOOSSSS!!!!!!!!!!!
PO DIO!!!!!!! Q A MI ME VA A DAR ALGOOOOOO!!!!!!!!!!!!!
AAAHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!
Eno su, mientras lo que te de no sea un subidon de azucar tampoco creo yo que la cosa vaya demasiado mal no??...
Yo me uno y tb
OS QUIEROOOOO
Publica un comentari a l'entrada